تئوری بیخیالی

در سن ۴۱ سالگی، متوجه شدم ۸۰۰,۰۰۰ دلار بدهکار هستم، بیکار شده‌ام و شاهد فروپاشی کسب‌وکار رستوران همسرم هستم. احساس می‌کردیم در زندگی شکست خورده‌ایم و هیچ امیدی برای رهایی از بدهی نداریم.
ما در به در دنبال نان بودیم و این درحالی بود که دوستانم در حرفه‌هایشان حسابی حرفه‌ای شده بودند و من با دیدنشان حسرت می‌خوردم. به‌تازگی اخراج شده بودم و واقعاً نمی‌دانستم که با زندگی‌ام چه کنم. قبلاً شغل‌های مختلفی را امتحان کرده بودم، از جمله: مدافع عمومی در مؤسسه‌ی کمک حقوقی نیویورک، وکیل شرکتی بزرگ در بوستون، کار در چند استارتاپ، توسعه‌ی کسب‌وکار در یک آژانس تبلیغاتی، مربی زندگی، مجری برنامه‌ی رادیویی و حتی افتتاح استودیوی کوچک سفال‌گری. احساس می‌کردم کاملاً سردرگم شده‌ام، انگار به هر دری می‌زدم، نمی‌توانستم از این وضعیت خلاص شوم.
ترجیح دادم برای آرام‌کردن اضطراب و تردیدهای درونی‌ام، به اجتناب‌کردن روی بیاورم. اجتناب از بیدارشدن یا زدن دکمه‌ی چُرت‌، اجتناب از درد با پناه‌بردن به نوشیدنی، اجتناب از مسئولیت‌پذیری با سرزنش همسرم، اجتناب از جست‌وجوی کار با به تعویق‌انداختن هر کاری که ممکن بود.
اگر تا‌به‌حال چنین وضعیتی را تجربه کرده باشید، می‌دانید که حتی ساده‌ترین کارها نیز بسیار دشوار به نظر می‌رسند. از رختخواب بلندشدن، رسیدگی به قبض‌ها، حضور کامل در کنار خانواده، پختن یک وعده غذای خوب، درخواست کار، رفتن به پیاده‌روی، لغو اشتراک، یا حتی فقط صادق‌بودن درباره‌ی اینکه چقدر به شما سخت می‌گذرد… همه‌چیز غیرممکن به نظر می‌رسد. هر صبح که از خواب بیدار می‌شدم، اضطراب را با گوشت و پوست و استخوان خود احساس می‌کردم و از خودم می‌پرسیدم: آیا واقعاً قرار است زندگی‌ام همیشه همین شکلی پیش برود؟
اما می‌دانید کجای گیر افتادن خنده‌دار است؟ من دقیقاً می‌دانستم که باید چه کار کنم: از رختخواب بلند شوم، با انبوه قبض‌های وحشتناک روبه‌رو شوم، بچه‌ها را برای مدرسه آماده کنم، خودم را مجبور به پیاده‌روی کنم، از دوستانم درخواست حمایت کنم، بودجه‌بندی کنم و یک شغل پیدا کنم. بااین‌حال، انگار هیچ‌کدام از این‌ها را نمی‌توانستم انجام دهم.